Andrew Wasylyk, Apparat en Michael Stearns

Geplaatst door op 4 mei 2019 | 0 reacties

Andrew Wasylyk, Apparat en Michael Stearns

Lost in music… De nieuwe albums van Andrew Wasylyk en Apparat hebben op het eerste gehoor weinig gemeen. Pastorale elektrofolk versus inventieve indietronics met een subtiele dosis dance. Ik koos ze – in het kader van ‘elke maand een nieuw concept’ – omdat het allebei albums zijn die me bij de eerste beluistering onverwacht overrompelden en volledig in hun greep namen. Als je veel naar muziek luistert ontkom je er niet aan: tijdens je zoektocht slagen negen van de tien albums er niet in om een integrale eerste speelbeurt te halen. Ze lijken teveel op iets dat je al kent, of ze...

Lees verder

Deaf Center, Supersister en Kate Bush

Geplaatst door op 27 mrt 2019 | 0 reacties

Deaf Center, Supersister en Kate Bush

Albums die op zich lieten wachten Deaf Center, Supersister en Kate Bush, twee daarvan zijn bandnamen die – in tegenstelling tot Kate Bush – niet iedereen wat zullen zeggen. Hun verse releases vormden echter de inspiratie voor het onderliggende thema – albums die op zich lieten wachten. En dan is het niet zo moeilijk om daar een geschikte klassieker bij te verzinnen. Na het uit het hart gegrepen In Memoriam voor Mark Hollis aan het begin van deze maand weer een gemengd boeketje aan genres in deze reguliere review. Het is nogal een sprong van de weidse ambient van Deaf Center...

Lees verder

Mark Hollis – in memoriam (1955 – 2019)

Geplaatst door op 1 mrt 2019 | 1 reactie

Mark Hollis – in memoriam (1955 – 2019)

Een muziekartikel met een zwart randje deze keer. Mark Hollis, de geniale en enigmatische zanger, multi-instrumentalist en componist van de Britse popgroep Talk Talk, is op maandag 25 februari 2019 overleden. Ik las het diezelfde avond, toen het schokkende gerucht zich via sociale media begon te verspreiden. Het zou echter niet de eerste keer zijn dat een bekende acteur of muzikant het slachtoffer zou worden van een zieke grap, dus ik zocht naarstig naar bevestiging, en die was er in eerste instantie niet. Maar toen namen onder anderen Wikipedia en Discogs het nieuws over, en verscheen er ook een nieuwsbericht over op de homepage van The Guardian.

Lees verder

Nils Frahm, Hans Dagelet + Yan en Solar Fields

Geplaatst door op 18 feb 2019 | 0 reacties

Nils Frahm, Hans Dagelet + Yan en Solar Fields

De twee nieuwe albums van Nils Frahm en Hans Dagelet + Yan en de klassieker van Solar Fields die ik in deze eerste muziekreview van 2019 wil presenteren hebben met elkaar gemeen dat ze enerzijds overlopen van de muzikale rijkdom, maar anderzijds dat de studio een grote rol speelt in hun gaafheid. En met ‘de studio’ bedoel ik dan de productionele gereedschapskist die een goed uitgeruste studio biedt. Zodat er naast de inhoud ook nog eens te genieten is van de vorm, iets dat wat mij betreft altijd een fraaie verdieping oplevert van het muzikale avontuur.

Lees verder

2018 en Muziek – Een jaar in 25 Releases

Geplaatst door op 20 dec 2018 | 2 reacties

2018 en Muziek – Een jaar in 25 Releases

Eigenlijk zeg ik het elk jaar, maar voor 2018 en muziek geldt het nu even extra: het was een fantastisch jaar. Voor het eerst houd ik albums over die niet in mijn jaarlijst terechtkomen omdat ik mezelf beperk tot 25 titels. Er is meer geweldige muziek uitgebracht dan ik hier redelijkerwijs kwijt kan.

Wat ik óók elk jaar aanstip is dat veel lijstjes die je in deze tijd voorbij ziet komen een goed-beter-best volgorde hanteren. Er moet per se een ‘beste album’ worden uitgeroepen. Daar doe ik met 2018 en Muziek, net als alle jaren hiervoor, dus niet aan mee. Ten eerste omdat ik muziek geen wedstrijd vind, en omdat ik – ten tweede – van mening ben dat je albums in verschillende genres sowieso niet met elkaar moet vergelijken. En tenslotte omdat ik mijn smaak beslist niet als maatgevend beschouw. Wie denk ik wel dat ik ben, houd ik mezelf dan voor. Nee, dan liever gewoon een in eerlijke alfabetische volgorde opgestelde lijst met muzikale inspiratie.

Lees verder

Jacco Gardner, Tangarine en Jonathan Wilson

Geplaatst door op 7 dec 2018 | 0 reacties

Jacco Gardner, Tangarine en Jonathan Wilson

Deze laatste reguliere muziekrecensie van 2018 – het jaaroverzicht in albums komt omstreeks de kerstvakantie – wil ik wijden aan de retro-psychedelica van Jacco Gardner, Tangarine en Jonathan Wilson. Niet omdat ik hoop dat mijn lezers de donkere dagen vóór de Kerst in chemisch opgewekte feeststemming gaan doorbrengen, maar omdat deze albums het ook zónder stimulantia heel erg goed doen. De psychedelica stamt zo’n beetje uit de tweede helft van de jaren 60, toen de hippies het muzikaal-culturele landschap min of meer domineerden. Deze periode van flower-power en een naïef maar groot vertrouwen in wereldvrede had haar eigen soundtrack, en die was grotendeels gebaseerd op geestverruimende middelen. Want zelfs als je ‘zo stoont als een garnaal’ (dank u wel Meneren Koot en Bie…) in een dampkring van patchouli met je vrienden rond het kampvuur zat lukten drie akkoorden op een gitaar en wat trommelen op een bongo eigenlijk nog prima. Hoewel dat meestal ‘in the ear of the beholder’ was, maar dat geheel terzijde.

Lees verder

Marianne Faithfull, David Crosby en Linda Perhacs

Geplaatst door op 16 nov 2018 | 0 reacties

Marianne Faithfull, David Crosby en Linda Perhacs

De toch nog vrij plotseling ingevallen herfst en twee prachtige recente albumreleases van Marianne Faithfull en David Crosby inspireerden me voor het thema van deze muziekrecensie. De door Kees van Kooten bedachte uitdrukking Krasse Knarren is bij uitstek van toepassing op alle drie de artiesten die ik deze keer onder de aandacht wil brengen. Een andere, meer toevallige, overeenkomst is dat achter elke artiest in deze review een bijzonder verhaal zit. Dat maakt dat ze in de herfst van hun leven (vergeef me de woordspeling) misschien wel relevanter zijn dan ooit, maar ook dat het bijzonder is dat ze nog albums maken.

Lees verder

Ólafur Arnalds, Ocoeur en Julien Neto

Geplaatst door op 19 okt 2018 | 3 reacties

Ólafur Arnalds, Ocoeur en Julien Neto

Het thema van deze muziekrecensie is enerzijds zo klaar als een klontje, en anderzijds nog niet zo eenvoudig in te vullen. Instrumentale muziek is een genre dat minstens net zo breed is als bijvoorbeeld ‘Jazz’. Het is een paraplu-genre waar eigenlijk álle muziek onder valt waar niet in wordt gezongen. Of althans, waarin geen teksten worden gezongen, want de menselijke stem kan natuurlijk ook gebruikt worden als een prachtig en mysterieus instrument.

Lees verder