Nicolas Godin, Paul Haslinger en Exit North

Geplaatst door op 25 mrt 2020 | 3 reacties

Nicolas Godin, Paul Haslinger en Exit North

De toelichting op het gekozen thema. Het is gebaseerd op een verschijnsel dat veel muziekliefhebbers wel kennen denk ik, namelijk dat we van lang niet alle bands die we goed vinden precies de namen van alle bandleden uit onze mouw kunnen schudden. Soms heeft dat te maken met de enorme hoeveelheid personeel die sommige bands er in de loop der jaren doorheen jagen, maar het kan ook komen omdat deze onbekenden altijd een beetje in de schaduw hebben gestaan van een charismatische frontman. Hoe dan ook, die relatieve obscuriteit kan hun succes hinderen wanneer zij buiten – of ná – de veilige bekendheid van de band eigen werk gaan produceren. Dat geldt volgens mij voor alledrie de artiesten die in deze muziekreview aan bod komen, en mijns inziens verdienen ze méér aandacht. Veel lees- en luisterplezier!

Lees verder

Field Music, Bohren & Der Club Of Gore en Nits

Geplaatst door op 28 jan 2020 | 0 reacties

Field Music, Bohren & Der Club Of Gore en Nits

De eerste muziekrecensie van 2020 gaat over Making a New World van Field Music, Patchouli Blue van Bohren & Der Club Of Gore en Knot van de Nits als ‘the one that got away’ uit 2019. Het was trouwens nog even spannend of ik hem vóór het eind van de maand online zou krijgen. Januari is altijd een beetje een moeilijke maand wat mijn muziekrecensie betreft. Omdat de meeste platenmaatschappijen én onafhankelijke artiesten logischerwijze hun best doen om nieuw werk vóór de kerstdagen uit te brengen wordt in de maand erna relatief weinig nieuwe muziek in de populairdere genres uitgebracht. Aangezien ik dan ook nog eens probeer om een thematisch verband tussen de besproken albums te vinden wordt het echt een oefening in geduld én een zaak van goed opletten.

Lees verder

2019 en muziek, een jaar in 25 releases

Geplaatst door op 20 dec 2019 | 3 reacties

2019 en muziek, een jaar in 25 releases

Zo, lieve muziekvrienden, het jaar zit er weer op. En wát een jaar was dit zeg! Wie anno 2019 nog durft te beweren dat er “tegenwoordig een goede muziek meer wordt gemaakt” mag zich wat mij betreft geen muziekliefhebber meer noemen. Ook voor mij persoonlijk was 2019 een vruchtbaar muziekjaar. Voor de statistici onder ons, als ik de releases op vinyl niet meetel groeide mijn bibliotheek in 2019 met niet minder dan 306 albums. Daar trek ik voor de vorm de drie albums vanaf die ik via Tidal en Qobuz aan mijn digitale bibliotheek toevoegde. Want inmiddels ben ik al wél op het punt aangeland dat ik albums die ik als download kocht – en die dus in onstoffelijke vorm op mijn NAS staan – tot mijn collectie reken, maar voor albums ‘in de cloud’ blijf ik dat een raar idee vinden. Ik betaal weliswaar óók voor mijn abonnementen op de streamingdiensten, maar het blijft voor mijn gevoel toch een beetje huurkoop. En dan zijn er ook nog vijf albums buiten mededinging, omdat dat professionele privé-opnames zijn die werden gemaakt tijdens de repetities van twee projecten van een muziekvriend die op 31 oktober onverwacht overleed. Het is trouwens opmerkelijk wat zo’n plotseling afscheid doet met de gevoelswaarde van zulke momentopnames. Het zijn, hoe goed de rest ook was afgelopen jaar, met afstand de meest gekoesterde pronkstukken van 2019 geworden voor mij.

Lees verder

Amon Tobin, Sebastian Plano en Bliss

Geplaatst door op 14 nov 2019 | 7 reacties

Amon Tobin, Sebastian Plano en Bliss

In deze muziekrecensie staan nieuwe albums van Amon Tobin en Sebastian Plano centraal, met het Deense project Bliss als klassieker. Deze review was eigenlijk bedoeld voor de maand oktober, maar hij is door drukte wat verschoven. Wat overigens betekent dat er nu vrij snel nóg een muziekreview zal volgen, namelijk die van november. Elk nadeel heeft zijn voordeel, nietwaar? Het zal ondertussen ook bekend zijn dat ik altijd probeer – en daar vaak ook in slaag – om een overkoepelend thema te vinden dat de albums in mijn muziekreviews verbindt. Dat is nu ook weer gelukt, maar op een iets andere manier dan anders. Sta me toe om ter verduidelijking daarvan met een flauwigheid te beginnen…

Lees verder

Nils Frahm, Rob Simonsen en Harold Budd

Geplaatst door op 27 sep 2019 | 2 reacties

Nils Frahm, Rob Simonsen en Harold Budd

In deze muziekrecensie ga ik het hebben over de nieuwe albums van Nils Frahm en Rob Simonsen. Okee, Nils Frahm kennen we – hij is al vaker in deze rubriek voorbijgekomen want elk muzikaal voortbrengsel van de man is wat mij betreft van puur goud, ingelegd met diamanten. Maar Rob Simonsen? Een Nederlander? Zo klinkt zijn naam wél, maar het is een Amerikaanse filmcomponist die net als Nils Frahm de prachtigste neo-klassieke muziek maakt op zijn eerste ‘solo’ album. Dat is trouwens echt zo’n ‘lekker makkelijk’ paraplu-genre…neo-klassiek. Elke klassiek geschoolde pianist – het is volgens mij altijd een pianist – die melodieuze composities lardeert met elektronica en gevonden geluiden en daar in de studio een dromerige sfeer omheen weeft maakt volgens de hedendaagse hokjesgeest ‘Neo-Klassiek’.

Lees verder

Bon Iver, Daniel Wohl en Nicolas Jaar

Geplaatst door op 28 aug 2019 | 2 reacties

Bon Iver, Daniel Wohl en Nicolas Jaar

Hij zit er weer op, de vakantie. Drie heerlijke weken helemaal niets doen is altijd lastig voor mij, maar ik heb het doorsijpelende werk dit jaar weten te beperken tot het sturen van een paar mailtjes en het uitzoeken van nieuwe albums voor de muziekrecensie van – op de valreep – augustus 2019. Er is afgelopen maanden best veel gave nieuwe muziek uitgekomen, maar niet alles vond ik geschikt om op deze plaats te bespreken. En niet elke release was via alle door ons gebruikte streamingdiensten beschikbaar. Omdat we een muziekrecensie zonder luistervoorbeelden zó ontzettend 2010 vinden, en we daarnaast een zo breed mogelijk lezerspubliek (met hun favoriete streamingdienst) willen aanspreken levert dat enige beperkingen op. Dus geen Ami Dang, geen BEA1991 en geen Zen Baboon. Gelukkig bleef er nog genoeg mooie muziek over om over te schrijven, maar dit keer is er geen onderling verband behalve dat het mooie, gave en lekker klinkende muziek is.

Lees verder

Káryyn, CFCF en Alpha

Geplaatst door op 18 jul 2019 | 2 reacties

Káryyn, CFCF en Alpha

Met de naderende vakantie in gedachten kwam ik op het idee voor de verbindende factor tussen de albums van Káryyn en CFCF in deze muziekrecensie. De inspiratie was iets dat ik vroeger regelmatig deed maar dat de loop der jaren steeds verder is verdrongen door werk en plichtsbesef: de hele dag muziek luisteren. Vanwege mijn werk kom ik natuurlijk nog steeds de hele dag in aanraking met muziek, maar onbekommerd het ene album na het andere draaien zónder dat er ‘straks toch weer wat moet’ speelt zich voornamelijk af in de vakanties. Een bijzonder prettig vooruitzicht derhalve. Welke albums heb ik het afgelopen half jaar verzameld die min of meer gescand en daarna geparkeerd zijn en die dringend toe zijn aan een diepere beluistering?

Lees verder

Joep Beving, Jean-Michel Blais en Max Richter

Geplaatst door op 6 jun 2019 | 4 reacties

Joep Beving, Jean-Michel Blais en Max Richter

Post-klassieke schoonheid op 88 toetsen De twee recent door mij ontdekte albums van Joep Beving en Jean-Michel Blais die de ‘nieuwe oogst’ in deze review vertegenwoordigen vallen beide binnen de jongste generatie van het vrij brede Post- of Neo-Klassieke genre. Hierbinnen vind je ook ándere componisten als Nils Frahm, Jóhann Jóhannsson en Ólafur Arnalds en de ‘klassieker’ van deze review; Max Richter. Hiermee is het centrale thema dus vastgesteld, het is weer gelukt… Het toeval wil – en dan zal het wel geen toeval zijn – dat al deze muzikanten eerst en vooral pianist zijn. Dat is...

Lees verder