Jacco Gardner, Tangarine en Jonathan Wilson

Geplaatst door op 7 dec 2018 | 0 reacties

Jacco Gardner, Tangarine en Jonathan Wilson

Deze laatste reguliere muziekrecensie van 2018 – het jaaroverzicht in albums komt omstreeks de kerstvakantie – wil ik wijden aan de retro-psychedelica van Jacco Gardner, Tangarine en Jonathan Wilson. Niet omdat ik hoop dat mijn lezers de donkere dagen vóór de Kerst in chemisch opgewekte feeststemming gaan doorbrengen, maar omdat deze albums het ook zónder stimulantia heel erg goed doen. De psychedelica stamt zo’n beetje uit de tweede helft van de jaren 60, toen de hippies het muzikaal-culturele landschap min of meer domineerden. Deze periode van flower-power en een naïef maar groot vertrouwen in wereldvrede had haar eigen soundtrack, en die was grotendeels gebaseerd op geestverruimende middelen. Want zelfs als je ‘zo stoont als een garnaal’ (dank u wel Meneren Koot en Bie…) in een dampkring van patchouli met je vrienden rond het kampvuur zat lukten drie akkoorden op een gitaar en wat trommelen op een bongo eigenlijk nog prima. Hoewel dat meestal ‘in the ear of the beholder’ was, maar dat geheel terzijde.

Lees verder

Marianne Faithfull, David Crosby en Linda Perhacs

Geplaatst door op 16 nov 2018 | 0 reacties

Marianne Faithfull, David Crosby en Linda Perhacs

De toch nog vrij plotseling ingevallen herfst en twee prachtige recente albumreleases van Marianne Faithfull en David Crosby inspireerden me voor het thema van deze muziekrecensie. De door Kees van Kooten bedachte uitdrukking Krasse Knarren is bij uitstek van toepassing op alle drie de artiesten die ik deze keer onder de aandacht wil brengen. Een andere, meer toevallige, overeenkomst is dat achter elke artiest in deze review een bijzonder verhaal zit. Dat maakt dat ze in de herfst van hun leven (vergeef me de woordspeling) misschien wel relevanter zijn dan ooit, maar ook dat het bijzonder is dat ze nog albums maken.

Lees verder

Ólafur Arnalds, Ocoeur en Julien Neto

Geplaatst door op 19 okt 2018 | 3 reacties

Ólafur Arnalds, Ocoeur en Julien Neto

Het thema van deze muziekrecensie is enerzijds zo klaar als een klontje, en anderzijds nog niet zo eenvoudig in te vullen. Instrumentale muziek is een genre dat minstens net zo breed is als bijvoorbeeld ‘Jazz’. Het is een paraplu-genre waar eigenlijk álle muziek onder valt waar niet in wordt gezongen. Of althans, waarin geen teksten worden gezongen, want de menselijke stem kan natuurlijk ook gebruikt worden als een prachtig en mysterieus instrument.

Lees verder

Anja Garbarek, Jóhann Jóhannsson en Lynni Treekrem

Geplaatst door op 19 sep 2018 | 0 reacties

Anja Garbarek, Jóhann Jóhannsson en Lynni Treekrem

Ik weet niet hoe lang ik het nog volhoud om thematisch samengestelde muziekrecensies te verzinnen, maar zo lang de inspiratie me niet in de steek laat ga ik ermee door. De albums die in deze review centraal staan hebben een paar dingen met elkaar gemeen. Het zijn ten eerste alle drie soundtracks (nou ja, twee zéker, en de derde daar klets ik me zometeen wel uit…) en ten tweede zijn ze gemaakt door Scandinavische muzikanten. Hetgeen associatief – en volkomen onberedeneerbaar – bij mij toch een wat desolate, herfstige sfeer oproept. De keuze voor soundtracks ligt trouwens niet zo heel erg voor de hand bij mij, want hoewel ik er ruim 200 in mijn collectie kom ik nu bij mijn ‘ten derde’ overeenkomst: de drie soundtracks in deze review staan muzikaal wat mij betreft ook heel goed op zichzelf.

Lees verder

Penya, Loxandra Ensemble en Mercan Dede

Geplaatst door op 17 aug 2018 | 0 reacties

Penya, Loxandra Ensemble en Mercan Dede

Een muziekrecensie in vakantiesfeer ditmaal. Het is zomer, en dat zullen we weten ook! Een hittegolf teistert Nederland terwijl ik dit schrijf, en op mijn laatste werkdag voorafgaand aan drie weken welverdiend niksdoen is het bijna 30 graden op mijn werkkamer. Daar hoort voor mij wereldmuziek bij. Muziek die me meevoert naar verre oorden en die beelden oproept van exotische stranden en vreemde talen. Het drietal Penya, Loxandra Ensemble en Mercan Dede dat ik voor deze editie heb uitgekozen voldoet daar wel aan volgens mij. De twee actuele albums vertegenwoordigen Afrika en Griekenland (maar dan met een vleugje Latijns-Amerikaans), en de klassieker brengt ons naar Turkije.

Lees verder

Submotion Orchestra, Oneohtrix Point Never en Man

Geplaatst door op 20 jun 2018 | 0 reacties

Submotion Orchestra, Oneohtrix Point Never en Man

De muziekrecensies die ik voor dit platform schrijf worden, als we op de reacties afgaan, door onze lezers zéér gewaardeerd. En mij brengen ze óók veel plezier. Maar helaas lukt het niet altijd om de beoogde twee recensie per maand te produceren. En dat is jammer, want ook al is HiFi een geweldig onderwerp om over te schrijven; zonder muziek zou het leven – vrij naar Nietzsche – één grote vergissing zijn. Na wat geestelijk broedwerk werd de oplossing gevonden: Stapelen. Vanaf deze editie bestaat de muziekrecensie daarom uit drie kortere besprekingen van verschillende albums. Dat laat ruimte genoeg voor een smaakmakende beschrijving, maar vraagt iets meer ‘hands on’ onderzoek door de lezer zelf. De links naar de albums in Spotify en Tidal maken dat nog steeds gemakkelijk. Bovendien is er wat mij betreft weinig leukers dan het zelf ontdekken van nieuwe muziek. Of dat nu tijdens een wandeling is, via een mooie set in-ears aan een mobiele telefoon, of thuis op de bank met een goed glas binnen handbereik.

Lees verder

Laurie Anderson & Kronos Quartet – Landfall

Geplaatst door op 17 apr 2018 | 0 reacties

Laurie Anderson & Kronos Quartet – Landfall

Als Laurie Anderson en het wereldberoemde en vooruitstrevende Kronos Quartet een samenwerking aankondigen met de titel Landfall, die is geïnspireerd op de tragedie die orkaan Sandy in 2012 aan de oostkust van Noord-Amerika veroorzaakte, dan dienen alle muziekliefhebbers de oren te spitsen. Dus óók zij die misschien alleen maar bekend zijn met de enige – en uiterst onwaarschijnlijke – hit die Laurie Anderson heeft gehad (het hypnotiserende O Superman). Het is een fascinerend maar angstaanjagend verslag van wat er zich die paar dagen voltrok. Het New Yorkse appartement van Anderson werd niet gespaard en ze vond er na afloop al haar muziekinstrumenten en archieven tot vuilnis gereduceerd, dus ze spreekt écht uit eigen ervaring.

Haar geruststellende, bijna moederlijke stemgeluid vormt bij nog niet de helft van de nummers een enigszins bizar contrast met de verschrikkelijkheden waarover ze vertelt. Het Kronos Quartet, dat onder leiding van arrangeur David Harrington nooit heeft teruggedeinsd voor een stevig potje muzikale cross-over, creëert samen met Anderson een sterk tot de verbeelding sprekende elektro-akoestische achtergrond vol geluidseffecten en melancholieke arrangementen. Vooral de stukken waarin ze samen te horen zijn bezitten een enorme intensiteit. Andersons kalme, soms bewust aarzelende spreekstijl krijgt nóg meer lading door zorgvuldig geplaatste stiltes in de muziek.

Lees verder

Nils Frahm – All Melody

Geplaatst door op 23 feb 2018 | 4 reacties

Nils Frahm – All Melody

Moet ik nog zeggen dat ik een liefhebber ben van het werk van de Berlijnse componist en muzikant Nils Frahm? Hij maakt deel uit van een jonge generatie componisten die bij gebrek aan beter worden ingedeeld in het genre Neoklassiek. Denk daarbij ook aan namen als Max Richter, Olafur Arnalds en de onlangs overleden Jóhann Jóhannsson. Allemaal mannen met een gedegen muzikale opleiding en een brede interesse in allerlei genres. In veel van hun werk schuwen ze het gebruik van elektronica niet, en wordt de studio nadrukkelijk als aanvullend instrument gehanteerd. Op zijn nieuwste album All Melody presenteert Nils Frahm niet alleen een adembenemend palet aan muzikale vergezichten, maar introduceert hij ook zijn eigen nieuwe studio, die zonder twijfel van grote invloed zal zijn op alle muziek die hij vanaf nu zal uitbrengen.

Lees verder